Omdat Vaderdag ook een pijnlijke dag kan zijn deel ik hierbij het prachtig geschreven stuk door Henk Rijks: ‘Een vader die nooit een vader was’.
‘Waar alles is gedaan, elke kruimel aandacht als teken van liefde is gezien, maar de afwijzingen te veel zijn en loslaten de enige weg tot zelfbehoud is. Je krijgt je ouders, dat is niet je schuld. Loyaliteit is geen eenrichtingsverkeer, je mag jezelf toestemming geven om los te laten. Accepteren dat iemand, van wie je onvoorwaardelijk had willen houden, niet in staat is om dat andersom te doen is een moeilijkste beslissing ooit.
Sporen van herkenning, vroege herinneringen, het zit in je DNA. Het zijn eigen herinneringen, uiterlijke kenmerken en jouw motoriek. Een complex samenspel van identificaties zonder afwijzing. Zo kun je bijvoorbeeld driftig herkennen, maar er anders mee omgaan. Overeenkomsten zien, zonder ze te verafschuwen, want ze zijn deel van wie je bent.
Op Vaderdag kun je denken aan de mannen die er wel voor je zijn geweest, een leraar die in je geloofde, de buurman die je heeft geleerd de band te plakken, een oom die tijd maakte voor jou.
Jij kunt de cirkel doorbreken; dat onvoorwaardelijke liefde voor je kinderen wél vanzelfsprekend is. Op Vaderdag kun je vieren de vader te zijn die jij bent. Vier de connecties gebaren die zeggen: ‘Ik ben er voor jou’.